Saturday, October 17, 2009

... Gesloten Deuren

Feest! (of: "Succes!", zoals doctorFlo het zou zeggen)

Ik heb eindelijk weer een nieuw beeldverhaaltje af. En dat werd tijd ook. Het verhaal heet '... Gesloten Deuren' en jullie kunnen het lezen na de sprong:

... Gesloten Deuren – pagina 1
... Gesloten Deuren – pagina 2
... Gesloten Deuren – pagina 3
... Gesloten Deuren – pagina 4
... Gesloten Deuren – pagina 5
... Gesloten Deuren – pagina 6
... Gesloten Deuren – pagina 7

Ik heb er lang mee geworsteld; niet alleen vanwege de digitale inkleur techniek, maar ook omdat het verhaal zelf een vertelling is van een ervaring van iemand die me zeer dierbaar is.

Natuurlijk ben ik ook benieuwd wat jullie ervan vinden, dus, as usual: comments & critiques zijn altijd welkom (hieronder wellicht?)!

:: continue>

Monday, October 12, 2009

Omdat ik hier best blij mee ben...

Digitaal ingekleurd, maar ziet er desondanks best analoog uit.
:: continue>

Tuesday, October 6, 2009

Testing testing...

Testje met de eerste pagina van "...Gesloten Deuren".

De panelen zijn bijna uitgetekend (ik mis er nog een paar en wellicht komen er nog wat wijzigingen), maar ik vond vanochtend dat het wel tijd was om te beginnen met inkleuren. In dit geval: digitaal. Ik zat eerst nog te twijfelen om aquarel te gebruiken (alleen zwart) voor de inkleuring, maar dat zou betekenen dat ik elk paneel met potlood moet overtrekken en daar heb ik niet zo'n zin in.

Dus dan maar inladen in Photoshop en proberen om het niet te digitaal te laten lijken. Hoewel het hier niet is terug te zien, zit de structuur van het papier er nog wel in. Misschien dat dat helpt als het wordt gedrukt. Ooit. Ondertussen is het vooral focussen op spelen met licht & schaduw en ik vind dat in het onderste paneel best goed gelukt. Een subtiel blauwe tint in de donkere gedeeltes geeft het geheel nét iets meer leven.

Nog 6 pagina's te gaan!


:: continue>

Friday, October 2, 2009

Achter de schermen...

de reis begint

Zoals beloofd een kijkje achter de schermen van de korte film "Aan het Einde van de Wereld".

Rena, onze geluidsvrouw

Voor het grootste gedeelte van de dag zorgt Rena voor het geluid. Zelfs met kluwen draadjes en koptelefoon op ziet ze er nog charmant uit! Ondertussen is Sams busje klaar voor gebruik. Zijn fixie moet hij achterlaten in Rotterdam en voorzichtig vraag ik hem of die veels te kleurrijke hawaii-krans en houten kralenketting van de achteruitkijkspiegel af kunnen. Onze hoofdpersoon is namelijk niet bepaald een surfer-dude.

Het is inmiddels 12 uur geweest en we besluiten om de openingsscene niet vandaag, maar morgen te draaien. Dan hebben we vandaag tenminste genoeg tijd voor de reisscenes. Binnen no-time rijden we door het welbekende Europoort, op zoek naar een verlaten benzinestation. Ondertussen proberen Rena en ik een vlieger te vouwen. Ik geef al snel op en geniet van het uitzicht op de havens, containers, vrachtschepen en industrie. Sam vind het duidelijk niks.

Ons eerste benzinestation ligt langs de Oude Maas en is, op de geparkeerde buitenlandse vrachtwagens na, lekker rustig. Ideaal om te filmen. Maarten ziet het wel zitten. Daniel loopt observerend heen en weer, verdwijnt, verschijnt en verdwijnt weer achter het gebouw. Hij vindt het een totaal oninteressante lokatie. Ojee, denk ik bij mezelf. Wat nu? Wat wilt hij dan? Er wordt besloten om maar gewoon te beginnen. Even inkomen en dan zien we wel verder. Het allereerste stukje wat Daniel filmt is hoe het busje langs de benzinepompen rijdt. Daarna parkeren we tussen twee vrachtwagens in en kan het echte spel beginnen.

even poederen voor de eerste take

Maarten weet al precies wat hij wil zeggen. We hebben geen script geschreven, dus ik ben erg benieuwd naar zijn improvisatie. We nemen nog even vlug de opzet van het verhaal door, zodat we weten waar deze scene past binnen het geheel. En dan: beeld, geluid, actie! Het is voor het eerst sinds lange tijd dat Maarten weer moet acteren, maar we hebben het zo afgesproken dat de rol bijna een extensie van zijn leven zou kunnen zijn. Het komt dus allemaal heel natuurlijk over.

Sam en ik moeten ons verschuilen in de schaduw van een vrachtwagen en ons muisstil houden. De microfoon in Maartens vest registreert namelijk alles! Dus ook de poolse radiozenders die uit de trucks blèren. Maarten doet de scene een paar keer overnieuw en Daniel en Rena achtervolgen hem geruisloos. Sam en ik staan een stuk verder weg en horen dus totaal niet wat Maarten allemaal zegt. Zo zal het voor de rest van de dag voornamelijk ook gaan, wat ik wel even wennen vind, want ik ben graag over van alles op de hoogte.

toevalstreffer

Voor de volgende scene zoeken we en rustig weggetje waar we Maarten, al rijdend achter het stuur, kunnen filmen. Tijdens de trip staan we opeens voor een geopende brug! Maar dat kunnen we wel gebruiken en de shots die hieruit komen vind ik nog steeds prachtig; Maarten silhouet tegen het water en de langsvarende boten.

"Ok jongens, dus we kunnen nu naar het strand!" verklaart Maarten. Wat, nu al? We hadden gisteren ingepland dat we vóór 17:00 op Slufter moesten zijn. Ik zat toen al te piekeren over tijdnood. Maar nu is het nog niet eens 16:00 en we zijn al klaar met de shots die ervóór moeten. Leuk, die tijdwinst. Maar dat betekent ook dat mijn performance er toch echt aan gaat komen. Voor het zover is doen we nog even een lunch aan het begin van de Slufter met broodjes Lebkov, M&M's en Cola. Sam probeert me een één of ander monsterachtig energiedrankje aan te smeren, maar ik pas. Sta ik straks te stuiteren in het water.

de cast & crew minus ik

Door het zonnige na-zomer weer is het strand van Slufter redelijk gevuld met volk. Helaas. Het liefst had ik een compleet verlaten strand, maar dat is iets te veel gevraagd. We parkeren zo ver mogelijk van het publiek weg, naast een dame met een knalroze ligstoel, die zelfs de edit heeft overleefd.
Het parkeren moeten we ook filmen, vanuit de auto. Sam en ik blijven op de parkeerplaats achter, buiten het zicht van de camera, terwijl Maarten, Daniel en Rena de take doen. Op dat moment merk ik dat mijn net gekochte overhemd er veel te netjes uitziet, voor iemand die zo in de war is. Het moet gekreukter en vooral viezer! Op dit moment kan het me allemaal niks meer schelen, ik ga toch zo de zee in, dus begin ik over het asfalt te rollen en tegen betonnen muren te schuren. Gelukkig staat dit niet op film! Na wat rol- en schuurbeurten blijkt mijn eerste H&M overhemd nog steeds even intact en schoon als voorheen. Damnit. Dan maar met zwarte make-up wat vieze strepen maken.

Rena en Daniel
Maarten komt met een vaart aangereden, springt de bus uit en rent door de duinen. "Oké, staat erop!" Vanaf dit punt neemt Sam het geluidsapparatuur van Rena over. Terwijl we in de duinen wachten we op Maarten, Rena en Daniel, scheert een paraglider minder dan 2 meter boven ons hoofd langs. We staan midden in zijn vliegroute. Godver! Ik zie mezelf dat gevaarte straks al wegpoetsen in AfterEffects.

Sam

Gelukkig is de rest van 'ons' stukje strand lekker leeg. We nemen even met Daniel de shots door. Het moet één lang shot worden waarbij we Maarten volgen terwijl hij door de duinen naar beneden rent, naar mijn personage in de zee. Dat betekent dus dat ik er al moet staan, in het water, met mijn schoenen aan! Het is dus zover. Ik geef mijn bril aan Sam en neem moederziel alleen de eerste stappen het water in. Als ik me omdraai is Sam een net zo wazig vlekje geworden als de rest van de crew, die boven de duinen klaarstaat. Ik verbaas me over hoe lang mijn voeten droogblijven, terwijl ik stapje voor stapje verder loop. Dan is het zover: ik sta tot boven mijn enkels in de Noordzee, die nu een stuk warmer is dan afgelopen zomer. Dit kan ik wel lang volhouden, denk ik bij mezelf. Nog een stapje verder dus, tot bijna halverwege mijn kuiten. Ik ben niet zenuwachtig, wellicht door het warme water en het rustgevende geruis van de golven.
De donkere wazige massa die de duinen afstormt is voor mij het teken om me om te draaien en een depressieve houding aan te nemen. Hoofd licht naar beneden, rug gebogen... Ik wacht op die duw van Maarten, maar het lijkt een eeuwigheid te duren. Waar blijft hij toch? Is er iets mis gegaan met filmen? Bijna wil ik me omdraaien, tot ik opeens snel water geplons achter me hoor. Ik zet me schrap.

"Godverdomme man!"

Die eerste duw is goed. Het 'gevecht' wat daarop volgt lijkt echter meer op een stel wijven die elkaars ogen proberen uit te krabben. Dat moet duidelijk overnieuw. Maarten overlegt met Sam en uit het niets geef ik hem een harde duw. Zó moet het, vind ik. We doen het stukje overnieuw en het gaat meteen veel beter.
"Je moet wel wat wanhopiger kijken", vindt Rena "denk maar aan iets vreselijks".
Ik vind dat mijn gezicht er nog te fris uitziet, zelfs met wat donkere make-up onder mijn ogen. Opeens zie ik Rena's hand, gevuld met nat zand, op mijn gezicht af komen. What the hell? "Nee, dit moet je opwrijven", legt ze uit. Dan begrijp ik haar en begin ik mijn neus te schuren met zand, zodat het rood word, alsof ik uren heb gejankt (Uiteindelijk niks van te zien in het eindresultaat, maar ik vind het nog steeds een goede vondst).

Ondertussen komt een zwarte jeep aangereden en stop langs het water, naast Rena. Een grote imposante kerel hangt met zijn arm uit het raam.
"Wat is hier nu aan de hand?" vraagt hij.
Shit, problemen, denk ik. We leggen hem uit dat we met een korte film bezig zijn.
"Oh, een film... ja, dan hadden jullie ons wel mogen waarschuwen. We hebben net 112 gebeld. We zagen je daarzo staan alleen en dachten: die gaat de zee inlopen."
Shiiiiiiit....! Blijkbaar kom ik dus overtuigend depressief over...
"Je bent een natuurtalent" grapt de beveiligingsman.
"Sorry sorry sorry, dat was niet de bedoeling," verontschuldig ik me "maar bedankt voor jullie goede zorgen.".
Ik zie zijn collega achter het stuur grinniken.
"Nou, we bellen ze maar af dan heh?" zegt hij tegen zijn nog steeds grinnikende collega.
Tja, het moest toch een keer écht spannend worden, dit weekend. De mannen rijden hun jeep iets verder van ons vandaan en we kunnen verder met het eindspel.

Hoe ver moet ik vooruit schieten na de duw? Hoe moet Maarten mij vast pakken? Hoe vechten twee beste vrienden, zonder elkaar te slaan? Het is leuk uitzoeken: stapje voor stapje nagaan wat wel en niet werkt. Rena en Sammy denken hierbij goed mee; ze zien het natuurlijk objectiever. Het is in feite wennen aan elkaars lichaam, wat niet zo dubieus is als het nu klinkt, want we staan zó dicht op elkaar. We doen wat shots, waarbij ook Daniel en Sammy hun voeten nat moeten maken, maar dat gaat helemaal goed.

Dan komt het moment suprème. Hét shot waarbij Maarten mij in het water moet gooien. Op dit moment is het water al tot hoog in mijn broekspijpen gekropen, maar koud heb ik het nog niet. Daar komt gauw genoeg verandering in. We spreken af dat ik met mijn rug tegen Maarten sta en dat hij zichzelf en mij het water in laat vallen. Het is weinig nadenken. Ik moet vooral niet te veel tegengewicht bieden. Camera loopt. Geluid. Actie!

Het is jaren sinds ik in een zee heb gezwommen en ik was al nooit zo'n fan van de Noordzee. Maar die smaak van het zoute water en het geprikkel in mijn neus is onvergetelijk herkenbaar. En ik vind het nog steeds niet fijn. De take moet er in één keer opstaan, want we hebben geen van beide onze garderobe dubbel. Maarten sleurt me iets verder het water in dan ik verwacht, maar volgens Daniel ziet het er geweldig goed uit. Zoutwater snuitend en spugend strompel ik terug naar de kant. Trager dan ik wil, door mijn doorweekte kleren. Gatver, wat is dat vies in mijn neus!
"'t Zag er echt goed uit!" roept Rena vanaf de kant toe.
Ze wilt me een handdoek aanbieden, maar we zijn nog lang niet klaar. En ik begin het stiekem wel stoer te vinden. Ik negeer de kou en hup zo het water weer in. Nog een keer!

Dan komt het stuk waarmee me willen eindigen. Oorspronkelijk hadden we bedacht om een eindshot te hebben, waarbij Maartens personage en die van mij uitgeput in de branding liggen, met de camera van boven. Uitzoomen, aftiteling. Daarom hebben we de hele dag een ladder op sleeptouw genomen. Maar dat idee is van de kaart. Het is mij totaal niet duidelijk wat nu wél het plan is. Maarten gaat me het water in duwen en dan zien we wel verder.
Op het moment dat we dat doen, word ik herinnerd aan de motivatie van mijn personage. "Henk" wilt namelijk niet echt dood. Waarom zou hij anders zijn beste vriend bellen? Hij wilt gered worden, maar toch ook weer niet. Hij ziet het allemaal niet meer zitten. Hij is moe, van alles. Dus lijkt het me gepast om in het water te vallen en maar te blijven liggen. Willen opstaan, maar toch ook weer niet. Mezelf laten meedrijven op het water. En het werkt!
"Mooi!!!" roept Sammy. Dus dat doen we nog een paar keer overnieuw.

Daniel moet nu close-up shots hebben van gevecht en gespetter. Maarten en ik leven ons zó uit, dat we steeds verder van Daniel verwijderd raken en dat is niet de bedoeling. Dus beperken we onze bewegingen binnen een onzichtbare ring van twee meter.
Het voelt onnatuurlijk om elkaar te duwen, zonder echt van plek te verschuiven, maar na elke take krijgen we complimenten van Sam en Daniel. Dan zal het wel goed zijn, denk ik. Het meerendeel schiet Daniel in tegenlicht, dus ik verwacht straks in de edit vooral veel zwart te zien.

aandacht van Rena

Het is nog niet eens 18:00 als we besluiten dat de strandscenes klaar zijn. Veel eerder dus dan ik had verwacht. Ik heb het inmiddels stervens koud, maar gelukkig liggen in de bus mijn droge kleren te wachten. Zowel Rena als Sammy spelen even verwarming voor mij: group hug! Een beetje tijgerbalsem op mijn rug en ik voel me weer kiplekker, zodat ik onmiddelijk Daniel op de windmolens en duinen stuur voor de laatste sfeerbeelden.

bijna klaar

En dat is natuurlijk nog lang niet alles, want we gaan direct naar Maartens huis om de montage, muziek en post-production te doen...

:: continue>

Aan het Einde van de Wereld wint een 48HFP Award!

Gisteren vond in de Moira de Awards Ceremony voor 48HFP Utrecht 2009 plaats en onze korte film 'Aan het Einde van de Wereld' heeft daarbij een award gewonnen voor Best Cinemagraphy. En daar ben ik trots op! We kregen kudos voor de consistent mooie shots en goed afgewerkte grading (die bij inzendingen vaak is afgeraffeld of simpelweg is vergeten).

Verder waren we genomineerd voor Best Sound Design en Best Use of Genre. Over het laatste vond de jury de keuze om, in een buddyfilm, de buddy in kwestie voor het grootste gedeelte buiten beeld te laten erg origineel.

Maar last but not least: we zijn runner-up geworden! De winnaar van dit jaar is uiteindelijk geworden: Gijs Veerhoek met de film 'Geen Zin' over een ruziënd stel, met Egbert-Jan Weber in de hoofdrol.

Ik moet toegeven: op het moment dat de twee teams (dus ik in mijn eentje!) naar voren werden geroepen voor de bekendmaking, werd het me toch íets te spannend. Maar de lovende woorden van de jury tijdens en na de ceremonie gaven me zo een kick, dat ik meteen door wilde gaan om nog meer filmpjes maken. Dus... Slufter anyone?


:: continue>