Saturday, November 7, 2009

Voorproefje

Fijn, die herfst (lees: regen). Motiveert me om binnen te blijven zitten en aan het videoclipje voor 'lost my smile on friday' van Halfway Station te werken.

Vorige woensdag hadden we in de W_lf rt Projectspaces een testavondje en zowaar: de techniek werkte mee! Rikke en Elma blij. Ik blij. En volgens mij waren Maarten en Daniel ook blij. Maar nu moet het geheel dus écht gemaakt gaan worden. Dat wordt de komende 2,5 week dus druk animeren en after effects trucjes uithalen, zodat we aan het eind van de maand kunnen gaan draaien.

Ondertussen mogen jullie HS's muziekjes beluisteren op hun myspace.

:: continue>

Saturday, October 17, 2009

... Gesloten Deuren

Feest! (of: "Succes!", zoals doctorFlo het zou zeggen)

Ik heb eindelijk weer een nieuw beeldverhaaltje af. En dat werd tijd ook. Het verhaal heet '... Gesloten Deuren' en jullie kunnen het lezen na de sprong:

... Gesloten Deuren – pagina 1
... Gesloten Deuren – pagina 2
... Gesloten Deuren – pagina 3
... Gesloten Deuren – pagina 4
... Gesloten Deuren – pagina 5
... Gesloten Deuren – pagina 6
... Gesloten Deuren – pagina 7

Ik heb er lang mee geworsteld; niet alleen vanwege de digitale inkleur techniek, maar ook omdat het verhaal zelf een vertelling is van een ervaring van iemand die me zeer dierbaar is.

Natuurlijk ben ik ook benieuwd wat jullie ervan vinden, dus, as usual: comments & critiques zijn altijd welkom (hieronder wellicht?)!

:: continue>

Monday, October 12, 2009

Omdat ik hier best blij mee ben...

Digitaal ingekleurd, maar ziet er desondanks best analoog uit.
:: continue>

Tuesday, October 6, 2009

Testing testing...

Testje met de eerste pagina van "...Gesloten Deuren".

De panelen zijn bijna uitgetekend (ik mis er nog een paar en wellicht komen er nog wat wijzigingen), maar ik vond vanochtend dat het wel tijd was om te beginnen met inkleuren. In dit geval: digitaal. Ik zat eerst nog te twijfelen om aquarel te gebruiken (alleen zwart) voor de inkleuring, maar dat zou betekenen dat ik elk paneel met potlood moet overtrekken en daar heb ik niet zo'n zin in.

Dus dan maar inladen in Photoshop en proberen om het niet te digitaal te laten lijken. Hoewel het hier niet is terug te zien, zit de structuur van het papier er nog wel in. Misschien dat dat helpt als het wordt gedrukt. Ooit. Ondertussen is het vooral focussen op spelen met licht & schaduw en ik vind dat in het onderste paneel best goed gelukt. Een subtiel blauwe tint in de donkere gedeeltes geeft het geheel nét iets meer leven.

Nog 6 pagina's te gaan!


:: continue>

Friday, October 2, 2009

Achter de schermen...

de reis begint

Zoals beloofd een kijkje achter de schermen van de korte film "Aan het Einde van de Wereld".

Rena, onze geluidsvrouw

Voor het grootste gedeelte van de dag zorgt Rena voor het geluid. Zelfs met kluwen draadjes en koptelefoon op ziet ze er nog charmant uit! Ondertussen is Sams busje klaar voor gebruik. Zijn fixie moet hij achterlaten in Rotterdam en voorzichtig vraag ik hem of die veels te kleurrijke hawaii-krans en houten kralenketting van de achteruitkijkspiegel af kunnen. Onze hoofdpersoon is namelijk niet bepaald een surfer-dude.

Het is inmiddels 12 uur geweest en we besluiten om de openingsscene niet vandaag, maar morgen te draaien. Dan hebben we vandaag tenminste genoeg tijd voor de reisscenes. Binnen no-time rijden we door het welbekende Europoort, op zoek naar een verlaten benzinestation. Ondertussen proberen Rena en ik een vlieger te vouwen. Ik geef al snel op en geniet van het uitzicht op de havens, containers, vrachtschepen en industrie. Sam vind het duidelijk niks.

Ons eerste benzinestation ligt langs de Oude Maas en is, op de geparkeerde buitenlandse vrachtwagens na, lekker rustig. Ideaal om te filmen. Maarten ziet het wel zitten. Daniel loopt observerend heen en weer, verdwijnt, verschijnt en verdwijnt weer achter het gebouw. Hij vindt het een totaal oninteressante lokatie. Ojee, denk ik bij mezelf. Wat nu? Wat wilt hij dan? Er wordt besloten om maar gewoon te beginnen. Even inkomen en dan zien we wel verder. Het allereerste stukje wat Daniel filmt is hoe het busje langs de benzinepompen rijdt. Daarna parkeren we tussen twee vrachtwagens in en kan het echte spel beginnen.

even poederen voor de eerste take

Maarten weet al precies wat hij wil zeggen. We hebben geen script geschreven, dus ik ben erg benieuwd naar zijn improvisatie. We nemen nog even vlug de opzet van het verhaal door, zodat we weten waar deze scene past binnen het geheel. En dan: beeld, geluid, actie! Het is voor het eerst sinds lange tijd dat Maarten weer moet acteren, maar we hebben het zo afgesproken dat de rol bijna een extensie van zijn leven zou kunnen zijn. Het komt dus allemaal heel natuurlijk over.

Sam en ik moeten ons verschuilen in de schaduw van een vrachtwagen en ons muisstil houden. De microfoon in Maartens vest registreert namelijk alles! Dus ook de poolse radiozenders die uit de trucks blèren. Maarten doet de scene een paar keer overnieuw en Daniel en Rena achtervolgen hem geruisloos. Sam en ik staan een stuk verder weg en horen dus totaal niet wat Maarten allemaal zegt. Zo zal het voor de rest van de dag voornamelijk ook gaan, wat ik wel even wennen vind, want ik ben graag over van alles op de hoogte.

toevalstreffer

Voor de volgende scene zoeken we en rustig weggetje waar we Maarten, al rijdend achter het stuur, kunnen filmen. Tijdens de trip staan we opeens voor een geopende brug! Maar dat kunnen we wel gebruiken en de shots die hieruit komen vind ik nog steeds prachtig; Maarten silhouet tegen het water en de langsvarende boten.

"Ok jongens, dus we kunnen nu naar het strand!" verklaart Maarten. Wat, nu al? We hadden gisteren ingepland dat we vóór 17:00 op Slufter moesten zijn. Ik zat toen al te piekeren over tijdnood. Maar nu is het nog niet eens 16:00 en we zijn al klaar met de shots die ervóór moeten. Leuk, die tijdwinst. Maar dat betekent ook dat mijn performance er toch echt aan gaat komen. Voor het zover is doen we nog even een lunch aan het begin van de Slufter met broodjes Lebkov, M&M's en Cola. Sam probeert me een één of ander monsterachtig energiedrankje aan te smeren, maar ik pas. Sta ik straks te stuiteren in het water.

de cast & crew minus ik

Door het zonnige na-zomer weer is het strand van Slufter redelijk gevuld met volk. Helaas. Het liefst had ik een compleet verlaten strand, maar dat is iets te veel gevraagd. We parkeren zo ver mogelijk van het publiek weg, naast een dame met een knalroze ligstoel, die zelfs de edit heeft overleefd.
Het parkeren moeten we ook filmen, vanuit de auto. Sam en ik blijven op de parkeerplaats achter, buiten het zicht van de camera, terwijl Maarten, Daniel en Rena de take doen. Op dat moment merk ik dat mijn net gekochte overhemd er veel te netjes uitziet, voor iemand die zo in de war is. Het moet gekreukter en vooral viezer! Op dit moment kan het me allemaal niks meer schelen, ik ga toch zo de zee in, dus begin ik over het asfalt te rollen en tegen betonnen muren te schuren. Gelukkig staat dit niet op film! Na wat rol- en schuurbeurten blijkt mijn eerste H&M overhemd nog steeds even intact en schoon als voorheen. Damnit. Dan maar met zwarte make-up wat vieze strepen maken.

Rena en Daniel
Maarten komt met een vaart aangereden, springt de bus uit en rent door de duinen. "Oké, staat erop!" Vanaf dit punt neemt Sam het geluidsapparatuur van Rena over. Terwijl we in de duinen wachten we op Maarten, Rena en Daniel, scheert een paraglider minder dan 2 meter boven ons hoofd langs. We staan midden in zijn vliegroute. Godver! Ik zie mezelf dat gevaarte straks al wegpoetsen in AfterEffects.

Sam

Gelukkig is de rest van 'ons' stukje strand lekker leeg. We nemen even met Daniel de shots door. Het moet één lang shot worden waarbij we Maarten volgen terwijl hij door de duinen naar beneden rent, naar mijn personage in de zee. Dat betekent dus dat ik er al moet staan, in het water, met mijn schoenen aan! Het is dus zover. Ik geef mijn bril aan Sam en neem moederziel alleen de eerste stappen het water in. Als ik me omdraai is Sam een net zo wazig vlekje geworden als de rest van de crew, die boven de duinen klaarstaat. Ik verbaas me over hoe lang mijn voeten droogblijven, terwijl ik stapje voor stapje verder loop. Dan is het zover: ik sta tot boven mijn enkels in de Noordzee, die nu een stuk warmer is dan afgelopen zomer. Dit kan ik wel lang volhouden, denk ik bij mezelf. Nog een stapje verder dus, tot bijna halverwege mijn kuiten. Ik ben niet zenuwachtig, wellicht door het warme water en het rustgevende geruis van de golven.
De donkere wazige massa die de duinen afstormt is voor mij het teken om me om te draaien en een depressieve houding aan te nemen. Hoofd licht naar beneden, rug gebogen... Ik wacht op die duw van Maarten, maar het lijkt een eeuwigheid te duren. Waar blijft hij toch? Is er iets mis gegaan met filmen? Bijna wil ik me omdraaien, tot ik opeens snel water geplons achter me hoor. Ik zet me schrap.

"Godverdomme man!"

Die eerste duw is goed. Het 'gevecht' wat daarop volgt lijkt echter meer op een stel wijven die elkaars ogen proberen uit te krabben. Dat moet duidelijk overnieuw. Maarten overlegt met Sam en uit het niets geef ik hem een harde duw. Zó moet het, vind ik. We doen het stukje overnieuw en het gaat meteen veel beter.
"Je moet wel wat wanhopiger kijken", vindt Rena "denk maar aan iets vreselijks".
Ik vind dat mijn gezicht er nog te fris uitziet, zelfs met wat donkere make-up onder mijn ogen. Opeens zie ik Rena's hand, gevuld met nat zand, op mijn gezicht af komen. What the hell? "Nee, dit moet je opwrijven", legt ze uit. Dan begrijp ik haar en begin ik mijn neus te schuren met zand, zodat het rood word, alsof ik uren heb gejankt (Uiteindelijk niks van te zien in het eindresultaat, maar ik vind het nog steeds een goede vondst).

Ondertussen komt een zwarte jeep aangereden en stop langs het water, naast Rena. Een grote imposante kerel hangt met zijn arm uit het raam.
"Wat is hier nu aan de hand?" vraagt hij.
Shit, problemen, denk ik. We leggen hem uit dat we met een korte film bezig zijn.
"Oh, een film... ja, dan hadden jullie ons wel mogen waarschuwen. We hebben net 112 gebeld. We zagen je daarzo staan alleen en dachten: die gaat de zee inlopen."
Shiiiiiiit....! Blijkbaar kom ik dus overtuigend depressief over...
"Je bent een natuurtalent" grapt de beveiligingsman.
"Sorry sorry sorry, dat was niet de bedoeling," verontschuldig ik me "maar bedankt voor jullie goede zorgen.".
Ik zie zijn collega achter het stuur grinniken.
"Nou, we bellen ze maar af dan heh?" zegt hij tegen zijn nog steeds grinnikende collega.
Tja, het moest toch een keer écht spannend worden, dit weekend. De mannen rijden hun jeep iets verder van ons vandaan en we kunnen verder met het eindspel.

Hoe ver moet ik vooruit schieten na de duw? Hoe moet Maarten mij vast pakken? Hoe vechten twee beste vrienden, zonder elkaar te slaan? Het is leuk uitzoeken: stapje voor stapje nagaan wat wel en niet werkt. Rena en Sammy denken hierbij goed mee; ze zien het natuurlijk objectiever. Het is in feite wennen aan elkaars lichaam, wat niet zo dubieus is als het nu klinkt, want we staan zó dicht op elkaar. We doen wat shots, waarbij ook Daniel en Sammy hun voeten nat moeten maken, maar dat gaat helemaal goed.

Dan komt het moment suprème. Hét shot waarbij Maarten mij in het water moet gooien. Op dit moment is het water al tot hoog in mijn broekspijpen gekropen, maar koud heb ik het nog niet. Daar komt gauw genoeg verandering in. We spreken af dat ik met mijn rug tegen Maarten sta en dat hij zichzelf en mij het water in laat vallen. Het is weinig nadenken. Ik moet vooral niet te veel tegengewicht bieden. Camera loopt. Geluid. Actie!

Het is jaren sinds ik in een zee heb gezwommen en ik was al nooit zo'n fan van de Noordzee. Maar die smaak van het zoute water en het geprikkel in mijn neus is onvergetelijk herkenbaar. En ik vind het nog steeds niet fijn. De take moet er in één keer opstaan, want we hebben geen van beide onze garderobe dubbel. Maarten sleurt me iets verder het water in dan ik verwacht, maar volgens Daniel ziet het er geweldig goed uit. Zoutwater snuitend en spugend strompel ik terug naar de kant. Trager dan ik wil, door mijn doorweekte kleren. Gatver, wat is dat vies in mijn neus!
"'t Zag er echt goed uit!" roept Rena vanaf de kant toe.
Ze wilt me een handdoek aanbieden, maar we zijn nog lang niet klaar. En ik begin het stiekem wel stoer te vinden. Ik negeer de kou en hup zo het water weer in. Nog een keer!

Dan komt het stuk waarmee me willen eindigen. Oorspronkelijk hadden we bedacht om een eindshot te hebben, waarbij Maartens personage en die van mij uitgeput in de branding liggen, met de camera van boven. Uitzoomen, aftiteling. Daarom hebben we de hele dag een ladder op sleeptouw genomen. Maar dat idee is van de kaart. Het is mij totaal niet duidelijk wat nu wél het plan is. Maarten gaat me het water in duwen en dan zien we wel verder.
Op het moment dat we dat doen, word ik herinnerd aan de motivatie van mijn personage. "Henk" wilt namelijk niet echt dood. Waarom zou hij anders zijn beste vriend bellen? Hij wilt gered worden, maar toch ook weer niet. Hij ziet het allemaal niet meer zitten. Hij is moe, van alles. Dus lijkt het me gepast om in het water te vallen en maar te blijven liggen. Willen opstaan, maar toch ook weer niet. Mezelf laten meedrijven op het water. En het werkt!
"Mooi!!!" roept Sammy. Dus dat doen we nog een paar keer overnieuw.

Daniel moet nu close-up shots hebben van gevecht en gespetter. Maarten en ik leven ons zó uit, dat we steeds verder van Daniel verwijderd raken en dat is niet de bedoeling. Dus beperken we onze bewegingen binnen een onzichtbare ring van twee meter.
Het voelt onnatuurlijk om elkaar te duwen, zonder echt van plek te verschuiven, maar na elke take krijgen we complimenten van Sam en Daniel. Dan zal het wel goed zijn, denk ik. Het meerendeel schiet Daniel in tegenlicht, dus ik verwacht straks in de edit vooral veel zwart te zien.

aandacht van Rena

Het is nog niet eens 18:00 als we besluiten dat de strandscenes klaar zijn. Veel eerder dus dan ik had verwacht. Ik heb het inmiddels stervens koud, maar gelukkig liggen in de bus mijn droge kleren te wachten. Zowel Rena als Sammy spelen even verwarming voor mij: group hug! Een beetje tijgerbalsem op mijn rug en ik voel me weer kiplekker, zodat ik onmiddelijk Daniel op de windmolens en duinen stuur voor de laatste sfeerbeelden.

bijna klaar

En dat is natuurlijk nog lang niet alles, want we gaan direct naar Maartens huis om de montage, muziek en post-production te doen...

:: continue>

Aan het Einde van de Wereld wint een 48HFP Award!

Gisteren vond in de Moira de Awards Ceremony voor 48HFP Utrecht 2009 plaats en onze korte film 'Aan het Einde van de Wereld' heeft daarbij een award gewonnen voor Best Cinemagraphy. En daar ben ik trots op! We kregen kudos voor de consistent mooie shots en goed afgewerkte grading (die bij inzendingen vaak is afgeraffeld of simpelweg is vergeten).

Verder waren we genomineerd voor Best Sound Design en Best Use of Genre. Over het laatste vond de jury de keuze om, in een buddyfilm, de buddy in kwestie voor het grootste gedeelte buiten beeld te laten erg origineel.

Maar last but not least: we zijn runner-up geworden! De winnaar van dit jaar is uiteindelijk geworden: Gijs Veerhoek met de film 'Geen Zin' over een ruziënd stel, met Egbert-Jan Weber in de hoofdrol.

Ik moet toegeven: op het moment dat de twee teams (dus ik in mijn eentje!) naar voren werden geroepen voor de bekendmaking, werd het me toch íets te spannend. Maar de lovende woorden van de jury tijdens en na de ceremonie gaven me zo een kick, dat ik meteen door wilde gaan om nog meer filmpjes maken. Dus... Slufter anyone?


:: continue>

Sunday, September 27, 2009

Moe maar voldaan

Van afgelopen vrijdagavond tot zondagmiddag heb ik – samen met Maarten, Rena, Daniel en Sammy – meegedaan aan het 48 Hour Film Project in Utrecht, waarin we in 48 uur (duh!) een korte film van ongeveer 4-7 minuten moesten maken. Maarten had me er vorig jaar al over verteld, maar dit was de eerste keer dat ik meedeed. En achteraf kan ik nu eerlijk zeggen: dat smaakte naar meer!

Maarten trok als genre 'buddyfilm' uit de grabbelton. "Buddyfilm???", dacht ik bij mezelf. "Wat kun je dáár nou mee?". Maar meneer TurboTurbo was duidelijk in zijn nopjes en legde me blij en overtuigend uit waarom. Een buddyfilm hoeft namelijk niet over bier zuipende maatjes te gaan en hun queeste naar de perfecte dame. Een buddyfilm gaat in eerste instantie namelijk over vriendschap. Niet een genre dus, maar een thema. Het thema vriendschap – heerlijk! Géén gehannes met liedjes schrijven en valszingen in een musical. Géén onderbelichte nachtopnames maken en liters ketchup rondspuiten voor een horror en géén bakken aluminiumfolie verslinden voor een cheapass science-fiction. Ik zag het wel zitten.

Maar toen kwamen de verplichte elementen: een vlieger, een personage genaamd Henk (of Hennie) Heiligers, met als beroep spin doctor en de regel "Nee dank je, daar ben ik allergisch voor.". Tja... toen werd het even stil en kon ik alleen nog maar denken aan harige katten of kersen, waar ik lippen van krijg als Pamela Anderson.
Dat er een vlieger in moest was in ieder geval een pluspuntje voor mij (toch wel begrijpelijk na mijn nog steeds titelloze beeldverhaal). In de trein terug naar Rotterdam dagdroomde ik er lekker op los. Het vooruitzicht dat we op het strand konden gaan vliegeren als onderdeel van een verhaal maakte me alleen maar positief onrustig. Én het zou het hele weekend mooi weer worden. Én we hadden Sammy's busje! Ik zou hemel en aarde verschuiven om iets op het strand te kunnen gaan doen!

Maartens huis was voor het weekend omgedoopt tot ons hoofdkwartier en die avond kwamen we al redelijk snel tot ons verhaal, waarin we de gegeven elementen een vanzelfsprekende plaats konden geven. We waren het erover eens dat het in ieder geval geen film moest worden met een punch line als hoogtepunt. Dat is zo flauw. En te gekunsteld. Nee, liever iets uit het leven gegrepen, alsof je de personages volgt in hun emoties en acties. Lekker dicht op de huid.
En dan waren we er nog niet, want wie waren onze acteurs? Het verhaal riep om twee mannelijke spelers, waarvan eentje in een net pak/outfit. Maarten wou wel de hoofdpersoon spelen, dat was snel beslist. Daniel stond al achter de camera, dus hij viel af. Rena zag Sammy niet zo snel in een net pak, maar wilde zelf heel graag. Helaas, meisjes mochten niet meedoen. Volgend jaar misschien. En ik? Ik was toch voor verhaal ideetjes en post-production? Toch...?
Ik vermoed dat het kwam omdat ik mijn grijze colbertje aantrok, om ook mee buiten op het balkon te kunnen staan in de frisse herfstnacht. "Hmm, jij ziet er ook altijd wel netjes uit", hoorde ik Rena hardop denken, terwijl ik in mijn hoofd alle netgeklede jongemannen van Rotterdam Noord afging. De blikken van Maarten en Daniel zeiden genoeg. Het was beslist: ik was onze tweede personage. De spin doctor. Mijn god, dan heette ik dus Henk! Nog net een tikkeltje Hollandser dan Erwin. Hoe zouden we dat kunnen verantwoorden! En dan moest ik ook nog gaan acteren!
Ik kreeg wel mijn zin: we hebben op het strand gefilmd! En niet zomaar een strand: nergens minder dan Slufter, de plek die Maarten eerder al het einde van de wereld noemde en de plek waar ik een aantal van mijn verhaaltjes wil laten afspelen. Díe verhaaltjes zijn nog steeds niet af (wél druk in de maak), maar in de tussentijd kunnen jullie zien waar wij, als team Turbo Turbo dot NL, de afgelopen 48 uur zo druk mee in de weer waren.

Aan Het Einde Van De Wereld een korte film door Daniel Baggerman, Maarten J. Boer, Sammy Dirksz, Erwin Kho en Rena Noordermeer on Vimeo.

NB: ik heb 3 rolletjes Holga foto's van de behind the scenes die nog ontwikkeld moeten worden, maar zodra ze er zijn, krijgen jullie ze te zien :)

:: continue>

Saturday, September 19, 2009

Yeeeeey!

Ik was het bijna vergeten, maar nu is het dan zover: mijn eerste publicatie in het Belgische online stripmagazine PulpDeluxe! Als ik nu zo mijn raam uit kijk, past Lichtvervuiling eigenlijk ook perfect bij het weer van vandaag. Lekker grijs en herfstachtig :)

Samen met Mestan Tekin ben ik de nieuwe aanwinst op de site. Oh, wat klinkt dat fijn! En het schrijft ook lekker.

Bruno Willaert heeft hier een kort introotje geschreven en de strip zelf is te zien/lezen onder deze link.

:: continue>

Friday, September 11, 2009

Wat-een-te-ring-zooi!


:: continue>

Wednesday, August 26, 2009

Het is dus écht waar!

Nee jongens, ik heb Lichtvervuiling echt niet uit mijn duim gezogen (hoewel mijn rechterduim wel een groot deel heeft gehad in de tot-standkoming van het beeldverhaal). Ik kwam dit artikel tegen op nu.nl: Op zoek naar de donkerste plekken van Nederland.

"Nederland is een van de meest verlichte landen ter wereld. Duisternis is bijna niet meer te vinden in Nederland. Lichtvervuiling ontneemt bijna de helft van de Nederlanders het zicht op de sterrenhemel..."

Jeweettoch!


:: continue>

Monday, August 24, 2009

Fotowinkelen

Beetje heen en weer aan het gaan tussen pen, potlood, stift en photoshop. Hier wat zoekspul voor 'Lege Ogen'.

(klik op plaatje voor groter beeld)



:: continue>

Thursday, August 6, 2009

Ik leef nog!

Het is een beetje stil geweest hier, maar dat komt voornamelijk omdat ik veel offline bezig ben geweest en dat wilde vooral niet lukken. Vervelend!

Ik stond vooral te trappen tegen mijn teken en aquareltechniek; vooral dat laatste is een wereld op zichzelf! En helaas, de echte wereld equivalent van de undo-button bestaat nog niet. 

Met veel omwegen ben ik op een pixelforum terecht gekomen en daar begon mijn zelfvertrouwen weer aan te sterken. Ik kwam er eigenlijk om graphics te maken voor een game idee, maar ik had nooit zo bekeken dat pixelen eigenlijk evenveel met tekenen/schilderen te maken heeft als ieder ander medium. Het gaat erom dat je met een beperkt kleurenpalet je beeld zo levend en overtuigend mogelijk krijgt en daarbij zijn kleurenleer en parate kennis van material weergave, licht- & schaduwwerking en anatomie erg belangrijk. 

Terug naar de basis dus! En tja, waarom ook niet. Lijkt me naïef om die honderden jaren van ontwikkelingen in de kunst te negeren en het wiel (ok, de bal op het witte papier) opnieuw uit te vinden. De sprong van pixel werk op 32 bij 32px oppervlakte naar digitaal schilderen ging behoorlijk snel! En tot nu toe is het allemaal erg wennen, maar misschien, héél misschien, kan ik het wel gebruiken om mijn beeldverhalen in te kleuren. Dan moet ik er wel voor zorgen dat het geen look & feel van een digitaal werk heeft; uitzoeken en vooral heel veel uitproberen dus.

:: continue>

Monday, June 22, 2009

Even tussendoor

Karakterschetsje op het strand van Slufter.

Heel vervelend: mijn fijne pigma micron fineliners houden niet zo van aquarelpapier. En andersom. Door de grove structuur van het papier slijt de 1mm lange punt behoorlijk snel af tot een niet noemenswaardig vlakje waar slechts sporadisch inkt uit wil vloeien. En die dingen zijn ook nog eens niet in de buurt verkrijgbaar! Maarja... ik wil wél met aquarel blijven werken, dus welk papier is dan een optie?

Ik ben nu het 220 grs tekenpapier van Daler Rowney een tweede kans aan het geven, na een teleurstellende eerste poging waarbij het papier begon te vlokken op het moment dat ik er met een natte kwast overheen ging :-\ En dat terwijl er volgens de verpakking wél op gekwast kan worden! Blijkt dus dat die 'vlokken' gewoon netjes opdrogen, zolang je maar van ze afblijft als de boel nog nat is, want dan beschadig je dus echt het papier. 

Fingers crossed dus. 

En het blijft een beetje gek.

:: continue>

Tuesday, June 16, 2009

We'll always have Slufter

Het is officiëel: Het strand van Slufter aan de Maasvlakte is H-E-E-R-L-I-J-K!

Gisteravond een last-minute spontaan bezoekje gedaan met Joachim en de –tijdelijk mamaloze– auto van mijn mama. Even uitwaaien met het indrukwekkende uitzicht op duinen, windmolens, Europoort en zandspuitschepen (Maasvlakte 2 komt eraan, weetjewel). En dat leidt uiteraard tot inspiratie! 

Hierboven dus een schets voor een nieuw kort verhaal ("WAT?! En die andere 2 dan?"), featuring: zandsculpturen, hangtwintigers, een voyeur en vooral heel veel wolken. 


:: continue>

Wednesday, June 3, 2009

Over ziekenhuizen en kattenkracht

Mijn deadline van afgelopen dinsdag heb ik dus niet gehaald! Het korte verhaaltje 'Dichterbij' wilde maar niet dichter bij haar eind komen (pun intended), dus ben ik maar zijdelings met een ander verhaaltje begonnen; 'Nieuwe Kamers'. Een teaser daarvan was al te zien in mijn vorige post. De muur die daarin beschilderd heeft echter ook een cameo in 'Dichterbij', jawel! 

Om die reden besloot ik maar druk aan het werk te gaan met het uitwerken van de muurschildering als zelfstandig beeld, want ik vond 'm achteraf gezien niet zo overtuigend. Het moest namelijk een mural worden in een patientenkamer van een ziekenhuis, dus het mocht wel wat meer body hebben. 

Met behulp van illustrator, mijn-nog-steeds-naamloze-wacom-terwijl-mijn-barbeque-na-3-uur-al-een-naam-had-namelijk-Nelson en héél veel Cat Power luisteren kwam ik uit op bovenstaand beeld. En weet je wat, als ik óóit word opgenomen in een ziekenhuis, dan vind ik het helemaal niet erg om tegen zoiets aan te moeten kijken. Ook al krijg ik er bijna hooikoorts van.

luistertip: het ooooo zo mooie 'Werewolf' van Catpower of haar heerlijke cover van Oasis' 'Wonderwall' :-)
 

:: continue>

Friday, May 29, 2009

Nieuwe Kamer


:: continue>

Friday, May 22, 2009

Nét echt

Promo/cover idee voor 'Lege Ogen'. Waar het over gaat? Dat ga ik lekkah nie zeggah! Maar iemand met een oplettend oog kan al een hint vinden in dit plaatje :-)

Nu weer terug naar de korte verhaaltjes!

:: continue>

Wednesday, May 20, 2009

Promo voor Lege Ogen

Heeeeeeeel veel mensjes tekenen! Het hele blad moet vol. Pff... Moeder, hoe ver nog?

Overigens is Lege Ogen de (werk)titel voor een verzameling verhalen die ik van de week bedacht. Het uiteindelijke werk is nu nog toekomstmuziek, maar ik wil deze plaat alvast afhebben. Doet me vast goed.

:: continue>

Tuesday, May 19, 2009

Luxe pulp & cuteness overdosis

Tja... Als ze in Nederland niet antwoorden, dan maar naar onze cultureel verantwoorde zuiderburen; die beantwoorden hun mailtjes namelijk wél! Pulp Deluxe is een online Vlaams striptijdschrift dat al een aantal jaren bezig is met aanstormend talent in de gaten te houden. En binnenkort gaan ze ook Lichtvervuiling plaatsen – YEEEEEEY! 

Ik mocht meteen een zelfportret voor mijn profiel op hun site maken en, als je ziet dat alle andere auteurs hun tekenkunsten hiervoor gebruiken, dan kan ik natuurlijk niet met mijn designer/slash/model foto aankomen. Nee, ik ben liever schattig en heb gewoon speelgoed ruimtescheepjes om m'n hoofd vliegen. Zo ben ik nu eenmaal. Jeweettoch!

:: continue>

Tuesday, May 12, 2009

Vieze dikke mannetjes

Schets voor een nieuw verhaal, getiteld 'Brandpunt'.
 
Nee, het is niet het verhaal met de duif die opgevroten wordt door een kat! Die komt ook nog, maar af en toe wil je gewoon van alles tegelijk doen. 
Brandpunt heeft echter wél: mieren die in de fik worden gezet, kikkervisjes en waterkevers, glibberige dikkopmannetjes en een verborgen gehouden liefde!

(Dat klinkt gelijk een stuk interessanter dan "duif die opgevroten wordt door een kat", vinden jullie niet?)


:: continue>

Wednesday, May 6, 2009

"Bad Sun" (ofwel: "Ik? Tijd over?")

Ik liep tegen wat moeilijkheden aan in mijn laatste storyboard en dus zocht ik mijn heil in het maken van deze 3D illustratie. Hoezo, tijd te veel? Maar goed, hij's af; nu weer terug aan het werk!

(klik op het plaatje voor supersize beeld!)

:: continue>

Friday, April 24, 2009

...Wél makkelijker.

Dat doorlinken van de ene pagina naar de andere website naar een subpagina daar weer van en dan op een button klikken en dan nog eentje... En dat allemaal om 1 beeldverhaal pagina te kunnen lezen! Dat kan makkelijk bedacht ik me. Dus hierbij Lichtvervuiling en "Zonder Titel"; vanaf deze blog met één klik te bekijken. Yeeeey!

:: continue>

Thursday, April 23, 2009

Om te huilen...

Een vriend bracht me van de week in contact met de soundtrack van de film Lust, Caution van regisseur Ang Lee. Ik heb de film nog niet gezien en bij het horen van de soundtrack kan ik me nu wel voor de kop slaan! Dit nummer heb ik inmiddels bijna de hele dag op repeat; en dat werkt erg goed bij het opzetten van een emotionele scene in mijn nieuwe verhaal. Geniet en huil mee!



:: continue>

Wednesday, April 22, 2009

Nature's Best

Inspiratiemoment voor een nieuw kort verhaal :-)
:: continue>

Tuesday, April 21, 2009

"Maar....!"

"Hoe zit dat dan met je science-fiction verhaal? Werk je daar nog aan dan?"

Uhm... Ja. Nee. 
Soms.

Heel soms.

Het project werd een beetje groot. Iets té groot. Als in: 20 boeken groot. Oké, misschien overdrijf ik. 15 boeken dan. Maar dat is nog steeds een behoorlijk aantal! Zeker voor iemand die net zijn eerste stappen zet in het professioneel vertellen en tekenen van strips. 

Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds sci-fi geek en ik wil het nog steeds afmaken. Maar wat ik vooral nú wil is direct beginnen met een verhaal te vertellen, zonder complete nieuwe werelden, technologiën en culturen hoeven te introduceren. Op dit moment vind ik het vooral belangrijk goed verhalen leren te vertellen. Verhalen in het hier en nu met mensen zoals je ze kent (of niet wilt kennen). En dat grote epische verhaal, dat komt nog wel. De schetsen en storyboards staan netjes opgeborgen en af en toe komt er iets in me op dat ik ervoor wil gebruiken, dus die stapel dikt langzaam aan. Personages veranderen, tijdlijnen worden aangepast, dialogen heen en weer geschoven, maar alles in de achtergrond. Het borrelt en bruist, alleen zie je het niet. 

To be continued...!

:: continue>

Een kijkje in de keuken...

Weet je wat ik altijd zo leuk vind aan DVD's? De extra's; extended scenes, alternate takes, director's commentary, bloopers... Alles wat het proces van een verhaal maken zo leuk, vervelend, frustrerend, inspirerend en verwarrend maakt. Dit is dezelfde reden waarom ik de DVD's van The Fountain en de laatste 2 seizoenen van Battlestar Galactica niet gekocht heb. Daar staat namelijk niks aan extra's op! 

Daar doe ik natuurlijk niet aan mee, dus hierbij een extraatje van Lichtvervuiling!
De eerste aanzetten voor Lichtvervuiling heb ik rond november 2008 geschreven en geschetst. Het ging hierbij om een omvangrijker verhaal waarin 3 verhaallijnen door elkaar heen liepen en was geïnspireerd door een zomerse fietstocht langs de Rotte en het observatiepunt daar in de buurt. Vanaf dat punt heb je een prachtig uitzicht over de polder en aan de horizon kun je stukjes Delft en Rotterdam zien. Het idee dat 's avonds zowel de stad als de kassen de hemel zouden verlichtten, sprak me enorm aan en vormde de basis voor Lichtvervuiling.

Sems verhaallijn was heel anders opgebouwd dan nu het geval is. Zijn ontmoeting op het Halloweenfeest met het mummie meisje (in de scripts had ik haar voor het gemak Miri genoemd) werd verteld in flashbacks. De openingspagina van zijn deel van Lichtvervuiling toonde hem, slapend in bed, terwijl een schaduw in de vorm van Miri op de rand van zijn bed zat. Op dat moment werd hij gebeld, door andere personages met hun eigen verhaallijn. Uiteindelijk zou hij, met een aantal vrienden, die avond op het uitkijkpunt terechtkomen en een vuurwerkstokje (hoe heet zo'n ding nou!) vinden in zijn jas. Die had Miri daar geplaatst en hij zou hem aansteken, wat de sterren zou verbeelden. 

Compleet anders dan wat er nu is dus! De verschillende verhaallijnen in elkaar knopen werd mij te ingewikkeld en ik kwam erachter dat ik Sems verhaal toch het interessantst vond. Het idee dat een gewone nuchtere jongen in een bijna poëtische situatie/handeling belandt sprak me erg aan. 

Misschien dat de andere personages nog een keer een kans krijgen. Tijd zat!

Overigens: Herkennen jullie de posters aan de muur? ;-)

:: continue>

Verloren kindje

Het is inmiddels 5 weken sinds ik mijn eerste korte beeldverhaal heb afgerond en het arme ding heeft nog steeds geen titel! Wel is hij (of is het een zij?) in zijn(of haar?) geheel te bekijken en te lezen op mijn flickr

Wat betreft het verhaal: ik krijg regelmatig vragen in hoeverre het autobiografisch is. Daarop kan ik eerlijk antwoorden dat het zeker elementen bevat uit mijn jeugd (zoals mijn reizen naar Indonesië en de rode vogel vlieger), maar verder een fictief verhaal is. 

Ohja, en wat betreft die magenta, groene en witte bloemblaadjes: die zijn afkomstig van resp. rozen-, kenanga- (bekend om zijn gebruik in Chanel No. 5 parfums) en jasmijnbloemen. Deze mix wordt in Indonesië gebruikt om uit te strooien over een graf of over de plek waar het as van een overledene is uitgestrooid.

:: continue>

Lichtvervuiling is af!

Afgelopen zondag is mijn 2e korte verhaal, getiteld 'Lichtvervuiling', afgerond. In 7 pagina's vertelt het verhaal over een jongen, Sem, die op een Halloween avond een enigszins aparte ontmoeting heeft met... een mummie.

Het verhaal is in zijn geheel te bekijken en te lezen op mijn flickr.

:: continue>

3... 2... 1... !

Ok, komt ie dan: mijn allereerste post op mijn allereerste blog! 

YEAH!!!

Ik hoop met deze blog mijn beeldverhalen een beetje openbaar te maken. Is opgegeven moment toch wel nodig als je het publiek nodig hebt. :-) 

:: continue>